Sieroty…

9 stycznia 2018

Rok 1982

„Jeśli się odnajdziemy” w reżyserii Romana Załuskiego z 1982 roku

 

W 1982 roku powstał też inny film fabularny, mniej znanego reżysera: Romana Załuskiego, „Jeśli się odnajdziemy (premiera: 1983. 10. 03).

To film psychologiczny, którego akcja opowiada historię opartą na autentycznym eksperymencie pedagogicznym, którego pomysłodawczynią była Maria Łopatkowa.

W zarysie przedstawia się następująco: „Małżeństwom i osobom samotnym pragnącym adoptować dzieci proponowano spędzenie urlopu razem z sierotami z domów dziecka. Wspólne wakacje miały umożliwić bliższy kontakt między dziećmi a ich potencjalnymi rodzicami. Ostateczną decyzję podejmowało dziecko”.

„Jednak ten eksperyment miał także swoją ciemną stronę. Po każdym takim turnusie kilkoro dzieci znajdowało wprawdzie dom, ale inne wracały do sierocińca. Rozbudzone i niespełnione nadzieje mogły niekorzystnie odbić się na ich rozwoju psychicznym”.

„Współautorką scenariusza jest dziennikarka Małgorzata Szejnert, która w prasie opisywała ów eksperyment. Właśnie jej relacja zainspirowała Romana Załuskiego do zrealizowania tego filmu”.

„Z urywków dziecięcych rozmów psycholog – dowiadujemy się że – dzieci doskonale zdają sobie sprawę z możliwości, jakie się przed nimi otwarły. Niektóre pozostają bierne, ale inne starają się sprytnie wygrać swoje szansę wysyłając prawdziwe i fałszywe sygnały w stronę różnych rodzin. Prowadzi to do konfliktów między dorosłymi, szczególnie między tymi, którzy już upatrzyli sobie przyszłego wychowanka i zawistnie obserwują zabiegi innych wokół swego wybrańca”.

Wojciech Otto wymienił ten film pisząc o „strategii rzemieślnika”, która jego zdaniem polega na: „podejmowaniu takich przedsięwzięć produkcyjnych, które są wyrazem kunsztu zawodowego autorów i bezpośrednio odpowiadają na zapotrzebowanie publiczności. Odbiorca traktowany jest w tym przypadku jako klient, który płaci i dla którego trzeba możliwie najsprawniej wykonać zleconą usługę”.

Dalej autor książki „Obrazy niepełnosprawności w polskich filmach” sugeruje, że tego typu produkcje „(…) są też rekompensatą długo oczekiwanych przeobrażeń kulturowych oraz niespełnionych tęsknot i braków emocjonalnych. Produkcje tego rodzaju przybierają zazwyczaj formułę kina popularnego, adresowanego do masowej publiczności, i w dużej mierze służą głównie rozrywce, wspartej niekiedy większą lub mniejszą dozą dydaktyzmu” (zobacz Wojciech Otto, „Obrazy niepełnosprawności w polskim filmie, Poznań 2012, s. 198).

O filmie „Jeśli się odnajdziemy” można przeczytać w wyżej wskazanej książce na stronach: 199-200.

Scenariusz: Małgorzata Szejnert, Roman Załuski. Zdjęcia: Jacek Mierosławski. Scenografia: Jerzy Śnieżawski, Danuta Węgrzyn. Muzyka: Jerzy Matula. Montaż: Roman Kolski, Anna Tumidajewicz. Produkcja: Zespół Filmowy Silesia.

Obsada aktorska: Krzysztof Kolberger (jako psycholog Maciek Dębiński), Barbara Klimkiewicz (Zofia Dudkiewicz, kierownik ośrodka), Anna Romantowska (jak Basia, żona Maćka), Tadeusz Borowski (Wojciech Brożyński, zastępca kierownika ośrodka), a nawet sam reżyser Roman Załuski (jako lekarz; nie występuje w czołówce) i inni.

Pierwowzór: reportaż „Jeśli się odnajdziemy” Małgorzata Szejnert

Zobacz: http://www.filmpolski.pl/fp/index.php?film=12365

Zobacz film on-line:http://: https://www.youtube.com/watch?v=A-wg_EJP_qE

I.G.